بر فراز آسمان شهر

Nightsky & Astronomy & Nature

ماهواره من!


ماهواره من!

یک دانشجوی جوان به تازگی فکری به سرش زده است که شاید بتواند آینده صنعت فضایی دنیا را دچار تحولاتی شگرف نماید. او می‌خواهد مینیاتوری‌ترین ماهواره‌های جهان را با قیمت‌هایی بی‌نهایت ارزان بسازد و برای مردم عادی کوچه و بازار به فضا بفرستد. ایا شما مایل به داشتن چنین ماهواره‌ای هستید؟

 
ماهواره من  ماهواره من   ماهواره من   ماهواره من!

تکلیف خیلی از محصولات دنیای فناوری از همان ابتدا مشخص است. آنها آمده‌اند که من و شما آنها را بخریم و ببریم خانه یا دفاتر کارمان تا به زندگی روزانه ما رفاه و راحتی بیشتری ببخشند. اما خیلی از محصولات فناورانه برای استفاده شخصی طراحی نمی‌شوند. مثلا صحبت از سینمای خانگی یا هواپیمای شخصی فقط مختص ثروتمندانی است که گاهی اوقات باید راهنمایی‌شان کرد تا پول‌های فراوانشان را چگونه هزینه کنند. تا همین ۴۰ یا ۵۰ سال پیش وقتی که صحبت از هواپیمای شخصی می‌کردی، حتما طوری نگاهت می‌کردند که انگار از سیاره دیگری آمده‌ای.

حدود ۱۰ سال پیش برای اولین بار یک دانشمند بازنشسته ناسا به نام دنیس توتو که به کار تجارت مشغول شده بود، رویای دیرینه خود برای سفر به فضا را که حاصل سال‌ها کار در بزرگ‌ترین سازمان فضایی دنیا بود، با پرداخت ۲۰ میلیون دلار به واقعیت تبدیل کرد. این اولین بار بود که یک انسان زمینی (حالا انگار صد نوع دیگر انسان می‌شناسیم!) می‌توانست از سفر فضایی خودش سخن بر زبان آورد. اما هنوز راه بسیاری مانده تا بتوان تعطیلات عید نوروز را در مدار زمین به تفریح گذراند.

همزمان عده‌ای به فکر افتادند که چرا باید مانند دنیس توتو پول بدهند به سازمان فضایی روسیه، راسکوسموس، تا سوار بر فضاپیمای سایوز بروند به ایستگاه بین‌المللی فضایی و به ازای هر حرکت اشتباهی که از طرف آنها سر می‌زد، نگران چشم نازک کردن فضانوردان حرفه‌ای باشند. آنها برای اولین بار رفتند سراغ ساخت فضاپیمای خودشان تا صنعت فضایی دنیا شاهد نقطه عطف مهم دیگری شود.

عده‌ای دور هم جمع شدند و بنیادی را تشکیل دادند به نام بنیاد جایزه اکس (X Prize) و از آن طرف هم یک بانوی میلیونر ایرانی به نام انوشه انصاری مبلغ جایزه را که ۱۰ میلیون دلار بود متقبل شد تا انگیزه کافی برای مهندسان خلاق و کارکشته ایجاد شود. هدف، ساخت اولین فضاپیمای خصوصی دنیا بود که بتواند در طول یک هفته دو بار پرواز زیر مداری انجام دهد، یعنی با سرعت برود به ارتفاعی بیش از ۱۰۰ کیلومتر که مرز بین جو زمین و فضاست و بعد دوباره به سمت زمین سقوط کند.

در روزهایی که در آن به سر می‌بریم یک اکس دیگر قصد دارد فضا را باز هم به ما نزدیکتر کند. شرکت اسپیس اکس به همین زودیها نخستین پرتابگر فضایی و  اولین کپسول فضایی بخش خصوصی را که قابلیت اتصال به ایستگاه بین‌المللی فضایی را دارد به منظور آزمایش زیرسیستمهای متنوع آن به فضا پرتاب خواهد کرد. اسپیس اکس طرح‌های بلندپروازانه بسیار دیگری نیز دارد. آنها می‌خواهند تور ویژه گردشگری به مقصد ماه و مریخ را نیز در دهه‌های آینده اجرا کنند.

انوشه انصاری
انوشه انصاری

تازه این بخش جدی ماجرا است. در گوشه‌ای دیگر از سیاره زمین و در کشور کوچکی به نام دانمارک دو دوست خیال‌پرداز که همیشه آرزوی سفر به فضا داشته‌اند خودشان دست به کار شده‌اند و دارند در انباری خانه‌اشان! (واقعیتش این است که اینجای کار را یک کمی اغراق کردم٬ کارگاه آنها همچین انباری خانه هم نیست) موشک فضایی خانگی خود را با دست خالی می‌سازند. خب واقعا به نظر می‌رسد که اگر پول کافی داشته باشید تا چند دهه آینده بتوانید یکی از این فضاپیماها را بخرید و به همراه خانواده از یک فرودگاه فضایی نزدیک محل زندگیتان یا حتی شاید حیاط پشتی خانه‌تان راهی فضا شوید. سفر به خیر!

تا اینجای کار همه صحبت‌هایمان درباره سفرهای فضایی بود که انتظار می‌رود تا چند سال آینده آنقدر ارزان شوند که در دسترس همه باشند، اما شاید جذاب‌تر از سفر به فضا که می‌تواند کمی هم خطرناک باشد، داشتن یک چیزی در فضا برای خودتان بتواند چالش بعدی صنعت خصوصی شود. بویژه اگر آن چیز بتواند از فضا اطلاعات جالب و هیجان‌انگیزی برایتان ارسال کند. بله درست فهمیدید، داریم از ماهواره‌های شخصی صحبت می‌کنیم. خب، در ابتدای امر کمی بی‌فایده و صرفا یک سرگرمی به نظر می‌رسد. اما چه کسی می‌داند، شاید بزودی کاربردهای فراوانی برای یک ماهواره شخصی تعریف شود.

ماهواره من!


البته این اولین بار نیست که صحبت از ماهواره شخصی به میان آمده است. سال‌هاست که بخش خصوصی و شرکت‌های بزرگ ماهواره‌ای صاحب بخش بزرگی از ماهواره‌های مخابراتی در دورترین مدار کاربردی زمین یعنی مدار زمین ثابت هستند. اما چرا مثلا من نتوانم یک ماهواره برای خودم داشته باشم. این ایده‌ای بود که مدت‌های مدیدی افکار زک منچستر، مهندس هوافضا از دانشگاه کورنل را پریشان کرده بود. او با خودش فکر می‌کرد که چرا ماهواره‌ها همیشه باید خیلی پیشرفته و بزرگ و کارآمد باشند. چرا نتوان یک ماهواره ریز و کوچک و ارزان ساخت که بتواند چند صباحی در فضا به سر برده و خاطره‌ای شود برای صاحبش. برای مثال داشتن ماهواره‌ای که روزی یکی دو بار از بالای سرتان رد شود و پیام بفرستد که:

من ماهواره تو هستم. این دور ۴۶۷ام من به دور زمین است. اینجا هوا منهای ۲۰۰ درجه سانتی‌گراد است. خورشید در سمت چپ من قرار دارد و... آخ ماهواره شهروز همین الان با من تصادف کرد!

خب نظرتان چیست؟ حداقل می‌توانید جلوی مهمانانتان قیافه بگیرید و نیم ساعتی آنها را منتظر نگه دارید تا ماهواره‌تان از بالای سر خانه رد شده و متن بالا را برایتان بفرستد و شما هم در حالی که بادی در غبغب انداخته‌اید، جلوی آنها قیافه‌ای بگیرید و در باب اهمیت صنعت فضانوردی و کمک به شرکت‌های دانش بنیان کوچک برای توسعه علم با صرف مبلغ اندکی پول، سخنرانی گیرایی ارائه کنید. موافقید؟ قرارداد را امضا کنیم؟

یک نمونه واقعی از ماهواره ساخت زک منچستر
یک نمونه واقعی از ماهواره ساخت زک منچستر

خیلی راحت است، زک منچستر با این ایده ساده دست یاری به سمت همه مردم سیاره زمین دراز کرده تا با جمع‌آوری مبلغی حدود ۳۶ میلیون تومان اولین محموله ۱۰۰ تایی ماهواره‌های شخصی دنیا را به فضا بفرستد.

 زک معتقد است در صورت دریافت این کمک مالی و ارسال نخستین نمونه‌ها به فضا می‌تواند با توسعه و تکمیل ایده خود در آینده ماهواره‌های پیشرفته‌تری بسازد که توانایی‌های جدی‌تری داشته باشند. هم‌کنون قیمت هر ماهواره‌ای که زک طراحی می‌کند و می‌سازد حدود ۳۶۰ هزار تومان است. زک تا الان توانسته یك‌سوم ماهواره‌های اولین محموله خود را که قرار است مشتمل بر یکصد ماهواره باشد را بفروشد.

 ماهواره‌های زک بر اساس یک ایده خلاقانه استوار است. برای اولین بار یک طراح ماهواره به این فکر افتاده است که حالا و پس از پیشرفت‌های تاثیرگذار دانش الکترونیک چرا ما هنوز هم باید مثل اجداد فضانوردمان یک ماهواره بزرگ با بدنه و تجهیزات و یال و کوپال بسازیم.بیاییم برای اولین بار یک ماهواره را روی یک مدار چاپی خلاصه کنیم. فوق‌العاده است نه؟ ماهواره‌ای روی یک مدار چاپی با همه کارآمدی یک ماهواره واقعی.

خیلی‌ها ایراد گرفته‌اند که خب با اختلاف دمای بین منهای ۲۰۰ درجه سانتیگراد در شب هنگام و ۴۰۰ درجه سانتیگراد در هنگام تابش خورشید یا با تشعشعات مضر و خطرنک و بارهای الکتریکی بادهای خورشیدی و هزار چیز عجیب و غریب دیگر در فضا چه خواهید کرد؟ زک اما برای همه این پرسش‌ها یک پاسخ ساده دارد. نمی‌دانم!

اما ایده فوق‌العاده است، فکرش را بکنید اگر بشود این کار را کرد چه می‌شود. در آن زمان ما شاهد خواهیم بود که ماهواره‌هایی با عملکردهای فوق‌العاده و پیچیده اما بسیار سبک و کوچک تولید خواهند شد که می‌توانند با قیمت‌های امروزی که حدود ۲۵ میلیون تومان برای هرکیلوگرم محموله فضایی است، صرفه‌جویی عظیمی در صنعت فضایی به وجود آورند. در آن زمان هزینه‌های مخابرات، ناوبری و مشاهده فضایی به مراتب کاهش خواهد یافت و تعداد بیشتری از جمعیت ساکن سیاره زمین می‌توانند از قابلیت‌های بی‌نظیر فضا برای رسیدن به رفاه و امنیت بیشتر استفاده ببرند.

مشخصات و نقشه! کامل ساهت ماهواره چیپی


شکی نیست که این تفکر، راه آینده صنعت فضایی است و باید این ایده و تفکر جدید را وارد دانشکده‌های مهندسی خودمان کنیم و همگام شویم با صنعت نوین فضایی جهان. یادمان نرود که اختراع چرخ کار بیهوده‌ای است.

. شهرام یزدان‌پناه، پژوهشگر٬ نویسنده و مدرس دانش و فناوری فضایی  .

+ نوشته شده در  سه شنبه 1 آذر1390ساعت 20:14  توسط Amirmasoud Arjmand  | 

تونل فضایی ۱۲متری

همان‌طور که مهندسان هوافضا هواپیماهای طراحی‌شده خود را در تونل‌های باد آزمایش می‌کنند، مهندسان فضایی نیز قرار است سازه‌های فضایی خود را در تونل فضایی 12 متری مرکز هوافضای آلمان بیازمایند.

به گزارش نیوساینتیست، کارشناسان مرکز هوافضای آلمان، دی.ال.آر در گاتینگن در حال ساخت اتاقک خلأ به طول 12متر هستند که می‌تواند شرایط خارج از جو زمین از جمله دمای چند درجه بالاتر از صفر مطلق را در روی زمین شبیه‌سازی کند.
این اتاقک آن‌قدر بزرگ هست که قطعات کامل ماهواره‌ها را بتوان در آن‌ها آزمایش کرد، اما به‌طور خاص قرار است موتورهای یونی و دیگر سیستم‌های پیشرانش الکتریکی فضایی را در آن آزمایش کرد. پرتوهای یونی خروجی از این موتورها می‌تواند با برخورد به بخش‌های حساس الکتریکی فضاپیما مانند سلول‌های خورشیدی باعث خرابی یا اختلال در فعالیت آنها بشود. کارشناسان فضایی امیدوارند نتایج این آزمایش‌ها که در آینده نزدیک آغاز خواهند شد، منجر به بهبود طراحی‌ها و کاهش آسیب‌های ناشی از این پیشرانه‌های موفق شود.


+ نوشته شده در  پنجشنبه 12 آبان1390ساعت 10:59  توسط Amirmasoud Arjmand  | 

بعد از ۲۴ ساعت، سرنوشت ماهواره آلمانی سقوط‌کرده هنوز معلوم نیست!


پس از انتشار آخرین اطلاعات مداری ماهواره روسات از سوی فرماندهی استراتژیک ایالات متحده، کارشناسان حدس می‌زنند این ماهواره در ساعت 5:26 بامداد دیروز (یک‌شنبه 1 آبان) برفراز شمال تایلند وارد جو شد.

هارو زیمر، متخصص آلمانی سقوط ماهواره‌ها که این محاسبات را انجام داده، زمان ورود تلسکوپ فضایی پرتو ایکس روسات را به جو با دقت 9 دقیقه حوالی 1:56 بامداد یک‌شنبه 23 اکتبر 2011 به وقت جهانی (5:26 بامداد 1 آبان به وقت ایران) و محل ورود را در مختصات (21.33 درجه شمالی و  100.32 درجه شرقی) اعلام کرده است. این منطقه در شمال تایلند است وبا توجه به مدار ماهواره می‌توان انتظار داشت که قطعات ماهواره در آب‌های شرق آسیا یا اقیانوس آرام سقوط کرده باشند.

این در شرایطی است که برخی کارشناسان، محدوده سقوط را از شرق سریلانکا در اقیانوس هند تا شرق ژاپن و اقیانوس آرام درنظر گرفته‌اند. آژانس فضایی آلمان هنوز در این مورد اظهار نظری نکرده است، ضمن آن‌که هیج گزارش مستند یا معتبری درمورد مشاهده یا برخورد قطعات ماهواره به سطح زمین وصول نشده است.

+ نوشته شده در  دوشنبه 2 آبان1390ساعت 8:0  توسط Amirmasoud Arjmand  | 

فضانوردان گم شده را با لیزر شکار کنید!


برای کمک به فضانوردانی که در فضا از سفینه خود دور می‌افتند، کار زیادی نمی‌توان انجام داد. اکنون دو مهندس راهی یافته‌اند تا با تاباندن لیزر به فضانوردان گمشده، آنها را به سوی سفینه بازگردانند.

آیا می‌دانید بدترین کابوس برای یک فضانورد چیست؟ اینکه درمانده و تنها و بدون کمک، دور از فضاپیمای خود در فضا شناور شود و هیچ امیدی برای نجات نداشته باشد. اما اکنون می‌توان با استفاده از پرتوهای کِشنده که از هیچ فیزیک عجیب و غریب و خارق‌العاده‌ای نیز استفاده نمی‌کند، بر این مشکل غلبه کرد. پرتوهای کِشنده یا Tractor Beam، همان پرتو نوری است که در فیلم‌های علمی-تخیلی از سفینه به بیرون می‌تابد و اجسام را به درون سفینه می‌کشد. اما بر خلاف فیلم‌های علمی-تخیلی، این مجرای نوری تنها یک لیزر است که پیشرانه‌های کوچکی را که بر روی لباس فضایی تعبیه شده، تبخیر می‌کند تا فضانورد آواره را به سمت امنیت و آرامش هل بدهد.
به گزارش نیوساینتیست، این ایده نخستین بار سال گذشته شکل گرفت، زمانی که جان سینکو، مهندس دانشگاه ایالتی اوهایو در کارولینای جنوبی، آن را به عنوان یک راه برای خارج کردن زباله‌های فضایی از مدار ارائه کرد. اکنون به کمک کلیفورد شلشت از انستیتو مصالح، نیرو و پیچیدگی کارولینای جنوبی، سینکو یک نمونه اولیه را آماده کرده که می‌تواند فضانوردان گمشده را در فضا نجات دهد.
در طرح اصلی سینکو، یک سفینه پیشرانه‌هایی با دو نوع سوخت حمل می‌کرد که هر کدام به یک طول‌موج لیزری متفاوت واکنش نشان می‌داد. برای راه انداختن یک پیشرانه، یک پرتو لیزر به آن تابیده می‌شد تا سوخت تبخیر شود و با ایجاد نیروی پیشرانش، سفینه را به یک مسیر جدید هل بدهد. سوخت‌ها در جهت‌های مختلف شلیک می‌شوند و در نتیجه می‌توان سفینه را هدایت کرد.
سینکو و شلشت می‌گویند که اگر ابعاد این پیشرانه زباله‌های فضایی را کوچک کرد و به اندازه مناسب برای لباس فضایی درآورد، با تعبیه لوله‌هایی که سوخت را به دور از فضانورد تخلیه می‌کند، می‌توان ابزاری داشت تا فضانوردی را که در حال رفتن به اعماق فضا است به سوی سفینه‌اش باز گرداند. حتی می‌توان این پیشرانه‌های کوچک را در جعبه‌ابزار فضانوردها تعبیه کرد.
سیستم‌های نجات فعلی –کمندهای گازی یا فنری که می‌توان آنها را به سمت فضانورد شلیک کرد- نمی‌توانند به فاصله‌ای بیش از 100 متر دست یابند. فضانوردانی که در خارج از ایستگاه فضایی بین‌المللی کار می‌کنند نیز همیشه باید یک کوله‌پشتی جت‌دار مجهز به پیشرانه‌های نیتروژنی بپوشند. اما هیچ‌کدام از این وسایل ایمنی نمی‌توانند به فضانورد ناتوان یا بیهوش کمک کند. اما پرتوهای کِشنده می‌تواند بر تمام این مشکلات فائق آید.
محاسبات سینکو و شلشت نشان می‌دهد که تکنیک آنها کار می‌کند. با تابیدن یک لیزر دی‌اکسید کربن بر روی 1 کیلوگرم پیشرانه به مدت 200 ثانیه، آنها گمان می‌کنند که می‌توانند یک فضانورد را با سرعت یک متر بر ثانیه به سلامت به سمت سفینه‌اش بازگردانند. اما در عین حال آنها هشدار می‌دهند که برای اجتناب از شتاب‌گیری فضانوردان و آسیب دیدن آنها در اثر برخورد با دیواره فضاپیما، مراقبت‌های دقیق و متعددی باید انجام شود.
ریچارد هولداوی، رییس بخش فضایی آزمایشگاه رادرفرود آپلتون انگلستان می گوید: «در حالی‌که این ابزار خیلی گیج‌کننده و بلااستفاده به نظر می‌رسد، ممکن است واقعا چیز به درد بخوری در آن وجود داشته باشد. ما نمی‌توانیم مطمئن باشیم، شاید این ابزار کار کند.»

+ نوشته شده در  پنجشنبه 28 مهر1390ساعت 10:25  توسط Amirmasoud Arjmand  | 

انواع پوششهای ماهواره ای

انواع پوششهاي ماهواره اي
در ساختار ماهواره هاي مخابراتي براي اينکه بتوان هرنوع متقاضي را زير پوشش قرار داد و تسهيلات لازم
جهت ارائه سرويسهاي مورد نياز را فراهم کرد , بر روي ماهواره آنتنهاي گوناگوني براي پوششهاي مختلف در
براي ناحيه اي کوچک اززمين , پوشش ( Spot ) نظر گرفته مي شود. اين پوششها عبارتند از : پوشش نقطه اي
.
که درشبکه ماهواره اي اينتلست به کارگرفته مي شود(Hemisphere) نيمکره اي   پوشش ( Zone ) منطقه اي
:
ماهواره هاي مخابراتي را در سطح جهان مي توان ازنظرنواحي وکشورهاي زيرپوشش به سه گروه تقسيم کرد

گروه اول : ماهواره هاي بين المللي هستند...

برای دیدن ادامه متن بر روی ادامه مطلب کلیک کنید.


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  دوشنبه 11 مهر1390ساعت 16:7  توسط Amirmasoud Arjmand  | 

رابطه سرعت با ارتفاع ماهواره

همانطور كه مي دانيد با افزايش ارتفاع از سطح زمين ، نيروي جاذبه كم مي شود. هر مدار دايره اي ماهواره ، سرعت مخصوصي دارد كه به آن سرعت پايداري مدار مي گويند. در اين سرعت نيروي جاذبه با نيروي گريز از مركز در حالت تعادل قرار دارند. اگر سرعت ماهواره را به كمتر از سرعت پايداري كاهش دهيم ،‌ نيروي جاذبه بر نيروي گريز از مركز غلبه كرده و ماهواره به مدار پايين تر ( ارتفاع كمتر ) سقوط خواهد كرد و بالعكس اگر سرعت ماهواره را افزايش دهيم ، نيروي گريز از مركز بر نيروي جاذبه غلبه كرده و ماهواره در مدار بالاتر ( بيضي كشيده ) قرار مي گيرد.

ارتفاع از سطح زمين ( كيلومتر )
سرعت پايداري مدار گردش
زمان يك گردش كامل بدور زمين
200
7.78 ( كيلومتر در ثانيه )
88 دقيقه
500
7.61 ( كيلومتر در ثانيه )
94 دقيقه
1000
7.35 ( كيلومتر در ثانيه )
105 دقيقه
10000
4.93 ( كيلومتر در ثانيه )
حدود 6 ساعت
100000
1.94 ( كيلومتر در ثانيه )
حدود 4 روز
1000000
0.63( كيلومتر در ثانيه )
حدود 4 ماه


با كاهش سرعت ماهواره پس از پايان ماموريت ، ارتفاع آن كم مي شود تا وارد جو شود. از آنجا كه سرعت گردش ماهواره در هنگام برخورد به ملكولهاي هواي جو هنوز بسيار زياد است ، دماي سطح ماهواره آنقدر بالا مي رود كه قطعات آن آتش گرفته و ميسوزند .

البته برخي قطعات نسوخته ماهواره ها يا موشكها در مدار زمين باقي مي مانند . اين قطعات بخاطر سرعت زيادي كه در گردش بدور زمين دارند ، براي ديگر ماهواره ها و نيز موشك ها و شاتل هاي فضايي بسيار خطرناك هستند بطوريكه اگر يك قطعه كوچك ( به اندازه يك توپ پينگ پنگ ) به شاتلي اصابت كند ، مانند يك خمپاره عمل خواهد كرد و ممكن است شاتل را منفجر كند ! دانشمندان سعي مي كنند ماهواره ها را از موادي بسازند كه در هنگام برخورد با جو كاملا بسوزند و قطعات خطرناك آنها در جو باقي نماند.

+ نوشته شده در  دوشنبه 11 مهر1390ساعت 15:52  توسط Amirmasoud Arjmand  | 

تلسکوپ فضایی جیمز وب


تلسکوپ فضایی جیمز وب که قرار است جانشین هابل شود، وعده گشودن پنجره جدیدی را به جهان می ‌دهد. استقرار تلسکوپ فضایی جیمز وب در فضا می ‌تواند آغازگر کشف فراژرف ها در کیهان باشد. اما اگر این تلسکوپ که به افتخار مدیر ناسا در طول برنامه ماموریت‌های آپولو  نام‌گذاری شده است شکست بخورد، پیشرفت اخترشناسی تا یک نسل کامل عقب خواهد افتاد.

زمانی که در آوریل سال 1990 میلادی بدنه یک تلسکوپ غول پیکر رهسپار فضا می شد هیچ کس تصور نمی کرد قرار است این تلسکوپ دنیای ستاره شناسی را متحول کند. هابل؛ تلسکوپی است که تمام مردم نام آن را شنیده اند و کم و بیش تصاویر زیبای آن را در رسانه ها دیده اند. تلسکوپ فضایی هابل در این سال ها تبدیل به یک برند برای  ستاره شناسان شده است، برندی که برای ما عظمت کیهان را به یاد می آورد . البته هزینه هایی که در طی حیات هابل صرف این تلسکوپ گردید بسیار سرسام آور است اما این هزینه های گزاف در مقایسه با دستاوردهای این غول فضایی به هیچ عنوان قابل مقایسه نیست.

این که چرا ما باید تا این مقدار هزینه کنیم و حتما در خارج از جو زمین یک تلسکوپ داشته باشیم بسیار ساده است:

• نبود گرد و غبار در مسیر دید
• نبود پراکنش نور خورشید و ماه در اثر مولکول‌های جو سیاره
• نبود آلودگی نوری ناشی از مظاهر تمدن بشری
• نبود آلودگی جوی و یا رطوبت در هوا
• امکان رصد در طول موجهای غیر مرئی (جو جلوی پرتوهای ایکس، فرابنفش، فروسرخ و... را می‌گیرد.)
• و ...
دلایلی است که ضرورت وجود یک تلسکوپ قدرتمند در خارج از جو زمین را بیان می کند.



در تاریخ 21 ساله حیات هابل تا کنون 21 راهپیمایی فضایی جهت تعمیر و بروز رسانی آن انجام شده است که آخرین آن ها در سال 1388 توسط سرنشینان شاتل فضایی آتلانتیس انجام گرفت. شاتلی که خودش به زودی بازنشسته می شود و قرار است آخرین ماموریت شاتل ها را انجام دهد.

تلسکوپ فضایی هابل هم مانند بسیاری از ماموریتهای فضایی موفق دیگر بیشتر از آنچه که پیش‌بینی می‌شد، کار کرده‌است و سرانجام زمان بازنشستگی‌اش نزدیک می شود. در مورد زمان پایان کار هابل و چگونگی پایان کارش حرفها متفاوت است. اما چیزی که آشکار است این است که تا تلسکوپ فضایی بعدی آماده رفتن به فضا نباشد، این اتفاق نمی‌افتد.

اما تلسکوپی که قرار است جایگزین هابل 11110 کیلوگرمی بشود تلسکوپی است به نام جیمز وب. این تلسکوپ که با همکاری سازمانهای فضایی ناسا و اسا در حال ساخت است هم اکنون مراحل آزمایشات نهایی خود را می گذراند و قرار است تا سال 2013 به وسیله موشک آریان ? به فضا پرتاب شود.

پروژه جیمز وب باید بدون درصدی خطا حتما با موفقیت انجام گیرد چراکه قرار است در جایی در فاصله 1.5 میلیون کیلومتری زمین قرار گیرد یعنی چهار برابر فاصله ماه از زمین و دور از دسترس تمام فضاپیماها برای تعمیر تلسکوپ. اهداف مهمی که برای این تلسکوپ در نظر گرفته شده عبارتند از : جستجو برای یافتن پرتوهای مادون قرمز حاصل از انفجار بزرگ، مطالعه بر روی تولد ستاره‌ها و چگونگی تشکیل و گسترش کهکشان. شاید بتوان اهمیت جیمز وب را این گونه توضیح داد:  تلسکوپ فضایی وب قرار است کاری را برای ما انجام دهد که تلسکوپ گالیله برای نجوم آن زمان انجام داد!

هابل و جیمز وب آن طور که جان ماتر، برنده جایزه نوبل فیزیک و رهبر پروژه ساخت جیمز وب عنوان می کند تفاوت های بسیاری با یکدیگر دارند. برای مثال او می گوید: "هابل نمی‌تواند اولین اجرام نورانی آسمان را که تنها چند ‌صد ‌میلیون سال پس از انفجار بزرگ شکل گرفته‌اند، رصد کند. ما می‌دانیم این اجرام وجود دارند اما گسترش کیهان باعث‌شده طول‌موج نوری که ساطع می‌کنند از دسترس هابل خارج باشد. فکر می‌کنم با جیمز وب بتوانیم به حدود 200میلیون سال پس از انفجار بزرگ برگردیم و ماده اولیه تشکیل‌دهنده این اجرام را ببینیم."

موارد دیگری که ماتر به آن ها اشاره می کند این ها هستند: "جیمز وب یک تلسکوپ فروسرخ است در حالی که هابل قدرت رؤیت نور مرئی و طول‌ موج‌هایی از فرابنفش را دارد. در نتیجه جیمز وب برای عملکرد صحیح به دمای پایین‌تری نیاز خواهد داشت. قطر آیینه آن 6.5 متر است در حالی که قطر آیینه هابل تنها 2.4 متر است. هابل در فاصله 575 کیلومتری زمین واقع‌شده و در دمای 77 درجه کلوین کار می‌کند؛ درحالیکه جیمزوب در دمایی سردتر و در فاصله دورتری از زمین کار خواهد کرد."
پروفسور بهرام مبشر، نماینده سابق آژانس فضایی اروپا در تلسکوپ هابل نیز درباره تلسکوپ جیمز وب می گوید:" این تلسکوپ که قطر آیینه آن‌ 6.5 متر است در مدار زمین قرار خواهد گرفت و با قدرتی 9 برابر هابل به جهان می‌نگرد. به وسیله این تلسکوپ‌ که یک و نیم میلیون کیلومتر از زمین فاصله دارد می‌توان به ابتدای جهان نگاه کرد. البته ما هر روز رو به تکامل هستیم و هم اکنون در حال طراحی تلسکوپ‌ هایی با قطر 30 متر در زمین هستیم که سه برابر بزرگترین تلسکوپ‌ موجود در جهان است و حدود سال 2018 در هاوایی شروع به کار می‌کند."
 به نظر می رسد قرار است بعد از پرتاب جیمز وب و شروع به کار آن، دانش اخترشناسی متحول بشود و دنیایی جدید به روی دانشمندان گشوده شود. دنیایی که ما را به پاسخ این سوال نزدیکتر خواهد کرد: آغاز جهان چگونه بوده است؟


+ نوشته شده در  دوشنبه 11 مهر1390ساعت 14:59  توسط Amirmasoud Arjmand  | 

منظره فضایی زمین را آنلاین و با کیفیت اچ.دی ببینید

دانش > نجوم  - نتیجه همکاری مشترک شرکت UrtheCast و آژانس فضایی روسیه، ایستگاه آنلاین پخش تصاویر فضایی از آی.اس.اس است که به زودی ارسال تصاویر خارق‌العاده‌ای از زمین و فضای پیرامون آنرا با کیفیت اچ.دی آغاز خواهد کرد.

تاکنون عده بسیارمحدودی از انسان‌های روی زمین شانس سفر به فضا و تماشای کره خاکی را از ایستگاه فضایی بین‌المللی داشته‌اند اما تا چند ماه دیگر همه ما می‌توانیم با سر زدن به ایستگاه ویدئویی آنلاین آی.اس.اس، زمین را از چشم دو دوربین آن، آن‌هم با کیفیت اچ.دی تماشا کنیم.

به گزارش پاپ‌ساینس، مطابق قراردادی که میان شرکت کانادایی UrtheCast و آژانس فضایی روسیه منعقد شده، این دو دوربین پیش از پایان سال جاری میلادی (دی ماه 1390) به ایستگاه فضایی بین‌المللی ارسال خواهند شد. پس از آن دوربین‌ها روی بخشی از بدنه خارجی آی.اس.اس نصب می‌شوند و امکان ارسال تصاویر ویدئویی به زمین و پخش آنلاین آنها وجود خواهد داشت.

یکی از دوربین‌ها با کیفیت اچ.دی و سرعت 3.25 فریم‌برثانیه تصاویر را ثبت خواهد کرد و دوربین دوم می‌تواند تصاویر را با ترکیب 3 رنگ و وضوح پایین‌تری دریافت کند. به گفته اسکات لارسون، یکی از مؤسسان و مدیر UrtheCast ترکیب این تصاویر به زمین ارسال خواهد شد و به صورت آنلاین به نمایش درخواهد آمد.

سیستم پخش این تصاویر به شکل ترکیبی از گوگل‌ارث و یوتیوب عمل خواهد کرد. لارسون می‌گوید: «اتصال میان ویدئوهای ارسالی با گراف‌ها، نقشه‌ها و اطلاعات مفید دیگر می‌تواند بسیارجذاب باشد. برای کاربران امکان متوقف کردن ویدئو، بازبینی آن، بزرگنمایی تصاویر و انتخاب تصاویر مربوط به موقعیت‌های زمانی و مکانی گوناگون پیش‌بینی شده است».

این دو دوربین محصول یک شرکت انگلیسی هستند و UrtheCast که در کلگری، ایالت آلبرتا واقع شده و روی بازوهای روباتیک شاتل‌ها کار می کند، تولید نرم‌افزارهای پشتیبان را به عهده خواهد داشت.

مطابق پیش‌بینی‌ها این دو دوربین تا دی‌ماه آتی به آی.اس.اس ارسال می‌شوند و پخش تصاویر از ماه‌های ابتدایی سال 2012 آغاز خواهد شد.

+ نوشته شده در  دوشنبه 4 مهر1390ساعت 19:1  توسط Amirmasoud Arjmand  | 

ایستگاه فضایی در یک چشم برهم‌زدن چقدر جابجا می‌شود؟

این تصویر کم‌نظیر که دنیس سیمونز، عکاس استرالیایی ثبت کرده، 21 مرحله عبور ایستگاه فضایی بین‌المللی از مقابل خورشید را نشان می‌دهد. کل این پدیده 0.83 ثانیه طول کشیده است!

ایستگاه فضایی بین‌المللی در ارتفاع 400 کیلومتری سطح زمین با سرعت بیش‌از 27هزار کیلومتر بر ساعت جابجا می‌شود و در چنین سرعت زیادی، کمتر از یک ثانیه طول می‌کشد تا محدوده‌ای به قطر نیم‌درجه را که معادل با قرص ظاهری ماه و خورشید است، بپیماید. خوشبختانه نرم‌افزارها و سایت‌های اینترنتی پیش‌بینی حرکت ماهواره‌ها آن‌قدر دقیق هستند که بتوان با اتکا به محاسبات آنها‌ چنین تصاویر جالبی را تهیه کرد.

هرچند برای تهیه این عکس از فیلترهای خورشیدی مناسب استفاده شده، اما باز روشنایی خورشید (که با استفاده از تلسکوپ 18 سانتی‌متری تشدید هم شده بود) آن‌قدر زیاد هست که بتوان با سرعت یک‌دوهزارم ثانیه تصاویری به این دقت تهیه کرد. برای مشاهده عکس بزرگ، اینجا را کلیک کنید. 

+ نوشته شده در  دوشنبه 4 مهر1390ساعت 18:59  توسط Amirmasoud Arjmand  | 

منظره فروسرخ آسمان از دید تلسکوپ فضایی وایز

تلسکوپ فضایی وایز پس از استقرار موفق آن در مدار زمین، ماموریت دارد با استفاده از آشکارسازهای حساس، پرتوهای فروسرخ هزارن جرم آسمانی تازه را رصد کند و نقشه‌ای دقیق‌تر از کیهان در اختیار بشر قرار دهد.


تلسکوپ فضایی فروسرخ، وایز
با ارسال سیگنال‌هایی به وایز، پوشش محافظ عدسی که علاوه بر مراقبت از آن در حین پرتاب به حفظ سرمای داخلی نیز کمک می‌کرد برداشته شد. این تصویر آرم وایز را در کنار راکت دلتا 2 نشان می‌دهد.

نخستین تصویر وایز، سحابی شاه‌تخته را در این صورت‌فلکی نشان می‌دهد. این تصویر که پس از برداشته‌شدن درپوش این فضاپیما گرفته شده، سه‌هزار ستاره از کهکشان راه‌شیری را در نور فروسرخ نشان می‌دهد.


این تصویر فروسرخ از کهکشان راه‌شیری که اواخر دهه1990/1370 توسط پروژه «ام.اس.ایکس» متعلق به سازمان دفاع موشکی بالستیک گرفته‌شده، تنها بخشی از کهکشان را نشان می‌دهد. تصاویر ارسالی از وایز با همین میزان وضوح و حساسیت بخش بسیار‌وسیعی از آسمان را پوشش خواهند داد.


 
یک تکنیسین دارد روی تلسکوپ وایز کار می‌کند، مراحل مونتاژ در آزمایشگاه دینامیک فضائی در لوگن، یوتا انجام‌شده و قطر دهانه این تلسکوپ 40 سانتی‌متر است.

آیینه‌ای که در انتهای لوله تلسکوپ تعبیه‌شده با لایه نازکی از طلا پوشانده شده است. به گفته ناسا طلا بازتابنده خوبی برای پرتوهای فروسرخ می‌باشد.

در انتهای سیستم نوری (سقف گنبدی و کف تخت)، حسگر تصویربرداری نوری قرار دارد که ابعاد تصویر را دقیقا مطابق ابعاد آشکارسازها تنظیم می‌کند. پیش از آیینه تلسکوپ، یک سیستم مکانیکی تعبیه‌شده که از عکس تا زمان نوردهی مناسب حفاظت خواهد کرد. با احتساب زمان 11 ثانیه برای هر عکس این سیستم روزانه 7500 تصویر را ثبت می‌کند.

وضوح هر تصویر 4 میلیون پیکسل است که با استفاده از 4 آشکارساز با وضوح 1 میلیون پیکسل گرفته شده است. منطقه سبز منطقه حساس می باشد. وضوح عکس‌های فروسرخ پیشین تنها 62 پیکسل بوده است.
برای جلوگیری از تداخل دمای فضاپیما با پرتوهای فروسرخ خارجی، ابزارها در دمای منفی 265 درجه سانتی‌گراد نگهداری می‌شوند. برای حفظ این دما تلسکوپ تنها 9 ماه وقت دارد و با این حال تا پایان مأموریت یک و نیم بار آسمان را رصد کرده است.

مانند بسیاری از فضاپیماها انرژی حرکتی وایز در مدار با کمک پانل‌های خورشیدی تأمین خواهد شد. این تصویر توزین وایز را در پایگاه هوایی وندنبرگ نشان می‌دهد. این فضاپیما حدود 700 کیلوگرم وزن، 2.7 متر طول و قطری حدود 1.8 متر دارد.

وایز را می‌توانید درون نیمی از کلاهک راکت دلتا 2 ببینید.


روز 23ام آذرماه، راکت دلتا 2 همراه با وایز به مدار قطبی پرتاب شد و وایز را با موفقیت در ارتفاع 522 کیلومتری سطح زمین قرار داد.

+ نوشته شده در  دوشنبه 4 مهر1390ساعت 18:13  توسط Amirmasoud Arjmand  | 

ماهواره های مخابراتی

تماس های تلفنی ، مخابره ی امواج تلویزیونی و اینترنت به کمک ماهواره های مخابراتی انجام میشود. این ماهواره ها مکان های دور از هم را در سیاره زمین به هم متصل میکنند و ایجاد ارتباط با نقاط دور دست را امکان پذیر میسازند. بسیاری از آن ها در مدار زمین ثابت (GEO) قرار دارند؛ اما تقاضا برای توسعه ی ارتباطات آنقدر افزایش یافته که این مدار بسیار شلوغ شده است. از دهه ی 1990 ، ناوگانی از ماهواره ها به مدار های نزدیک زمین (زیر مدار GEO) پرتاب شده اند تا امواج تلفن های همراه را ، که هر روز بیشتر میشوند ، دریافت و ارسال (رِلِه) کنند.

حلقه ارتباطات

آنتن ها روی زمین و سوار بر ماهواره ها ، امواج رادیویی حامل تماس های تلفنی ، امواج رادیویی رادیو-تلویزیون یا داده ها را ارسال و دریافت میکنند. برای مثال ، یک تماس تلفنی از ایران به اروپا از شبکه ی تلفن عمومی به یک ایستگاه زمینی نزدیک  میرود و از آنجا به صورت امواج رادیویی به ماهواره ای در مدار زمین ثابت ارسال میشود. سپس این ماهواره امواج رادیویی را تقویت و به آنتنی در اروپا ارسال میکند و علائم از آنجا وارد شبکه ی تلفن عمومی اروپا میشود و به مقصد میرسد. تمام این مراحل معمولا در کسری از ثانیه  انجام میشود.

ایستگاه های زمینی

آنتن خا و دیگر تجهیزاتی را که روی زمین برای ارسال و دریافت امواج به ماهواره و از آن لازم است ، ایستگاه زمینی مینامند. ممکن است ایستگاه های زمینی در ساختمان های بزرگ جاسازی شوند. آنتن های آن ها مانند دروازه هایی عمل میکنند که مثلا هزاران تماس تلفنی از آن ها به سوی ماهواره ارسال یا دریافت میشود. در عین حال ، امکان دارد ایستگاه زمینی واحد های کوچکی باشند که روی کشتی یا داخل هواپیما سوار شوند.

باز فرستنده ها

ابزارهایی به نام باز فرستنده ها یا فرستنده – گیرنده های خودکار ، قلب ماهواره های مخابراتی و شانل زنجیره ای از اجزای الکترونیک اند. این اجزا علایم رادیویی را ، که ممکن است پس از سفر از درون جو آشفته شده باشند ، سر وسامان میدهند و آنهارا به فرکانس هایی ، که برای ارسال مجدد به سوی زمین لازم است ، تبدیل میکنند. به علاوه ، علایم را پیش از ارسال ، تقویت میکنند.

رد پای ماهواره

درست مثل نور چراغ قوه ، که به شکل ها و زوایای متفاوتی می تابد ، امواج رادیویی نیز ، کهع از ماهواره ای ارسال میشوند ، طبق الگویی خاص روی زمین می افتند. این الگو را رد پای ماهواره مینامند. آنتن هایی که درون رد پا یا منطقه زیر پوشش باشند ، علائمی را به ماهواره ارسال یا از آن دریافت کند.

آنتن های ماهواره

نخستین آنتن ها علائم را در همه ی جهات پخش میکردند و قدرت محدود ماهواره را به هدر می دادند. امروزه ، آن ها بسیار ظریف تر و پیچیده تر شده اند و پرتو های باریک بسیار قدرتمندی را به ناحیه ای خاص از زمین ارسال میکنند. این آنتن ها معمولا بزرگتر از آن اند که در دماغه موشک پرتابگر جای بگیرند؛ به این سبب ، آنتن در مدار باز میشود وبه آرایش نهایی خود میرسد.

فرکانس

امواج رادیویی بخشی از طیف الکترومغناطیس اند. ماهواره های مخابراتی امواج رادیویی را در فرکانس یا بسامدهایی ارسال میکنند که از میان جو بگذرند و بخار آب آنهارا جذب نکند.

شبکه ی ماهواره ها

در اوخر دهه 1990 ، ناوگان هایی از ماهواره ، مانند گلوبال استار و ایریدیوم به مدار های نزدیک زمین ( LEO ) ارسال شدند. این ماهواره ها ، در مقایسه با ماهواره های مدار GEO بسیار به زمین نزدیک ترند. به این سبب ، برای ارسال پیام به تجهیزات کوچکتر و ارزانتری نیاز دارند. ماهواره های مخابراتی در مدار LEO برای کاربرد هایی نظیر منتقل کردن علائم تلفن های همراه از سامانه ای بر پایه ماهواره های GEO کم هزینه تر میشود. در شبکه ماهواره ایریدیوم بیش از 60 ماهواره در مدار های گوناگون با گردش به دور زمین تقریبا سراسر سیاره را پوشش میدهند و در آسمان هر ناظر زمینی ، در هر لحظه دست کم یکی دو ماهواره ایریدیوم وجود دارد تا پیام را بگیرد و به ماهواره ی دیگری در شبکه انتقال دهد و به گیرنده ی مورد نظر درجای دیگر از زمین برساند.

+ نوشته شده در  سه شنبه 29 شهریور1390ساعت 18:40  توسط Amirmasoud Arjmand  | 

ماهواره (Satellite)

فرض کنید روی قله کوهی ، با یک توپ جنگی گلوله ای پرتاب می کنید. بدون در نظر گرفتن مقاومت هوا ، هر چه نیروی پرتاب کننده بیشتر باشد ، سرعت گلوله هنگام خروج از لوله بیشتر خواهد بود و گلوله مسافت بیشتری را طی خواهد کرد تا با نیروی جاذبه زمین سقوط کند. حال اگر سرعت پرتاب به 9/7 کیلومتر بر ثانیه (2800 کیلومتر در ساعت) برسد ، گلوله دیگر به زمین سقوط نخواهد کرد و تا ابد با همان سرعت در مداری دایره ای به دور زمین خواهد چرخید. البته مراقب باشید که گلوله پرتاب شده از توپ از پشت سر به شما برخورد نکند! در این حالت گلوله به یک ماهواره تبدیل میشود و برای همیشه در مدار زمین باقی میماند ولی در عالم واقعیت بدلیل وجود مقاومت هوا ، این اتفاق نمی افتد و پس از مدتی سرعت گلوله کم میشود و در نهایت در جو سقوط خواهد کرد.

اگر سرعت پرتاب را افزایش دهیم ، مدار حرکت لوله در دور زمین ، از حالت دایره به حالت بیضی شکل تغییر خواهد کرد و با افزایش سرعت ، مدار حرکت بیضی تر خواهد شد. برای اینکه جسمی بتواند از میدان گرانش زمین خارج شود ، باید شتابی بیشتر از شتاب گرانش زمین داشته باشد. به این ترتیب اگر پرتاب کننده بتواند گلوله را با سرعت حداقل 2/11 کیلومتر در ثانیه پرتاب کند ، گلوله از میدان گرانشی زمین خارج میشود و دیگر باز نخواهد گشت.(سرعتی که لازم است تا یک شئ را از گرانش سیاره خارج کند ، سرعت گریز از مرکز یا فرار مینامند.اگر سیاره ای جرم زیادی داشته باشد کشش جاذبه آن زیاد و در نتیجه سرعت گریز از مرکز آن بیشتر خواهد بود. سرعت گریز از زمین 2/11 کیلومتر در ثانیه است در حالی که سرعت فرار ماه فقط 4/2 کیلومتر در پانیه است در مورئ سیاهچاله ها چون سرعت فرار آن ها بیشتر از سرعت نور است ، هیچ شیئ حتی نور نمیتواند از گرانش سیاهچاله فرار کند.)

موشک ها چگونه ماهواره را در در مدار زمین قرار میدهند؟

قرار دادن ماهواره در مدار (orbit) زمین شبیه این است که ما ابتدا ماهواره را به ارتفاع بسیار بالای سطح زمین ببریم و بعد آن را با سرعت زیاد در جهت افقی و موازی سطح زمین پرتاب کنیم.                                    ماهواره ها اغلب توسط موشک ها و برخی مواقع توسط شاتل های فضایی در مدار زمین قرار میگیرند. هنگامی که موشک های حامل ماهواره به ارتفاع مناسب (حداقل 200 کیلومتری سطح زمین) رسیدند ، مسیر خود را کج می کنند تا به صورت افقی (موازی سطح زمین) قرار گیرند. در این زمان ، ماهواره از موشک در حال حرکت جدا میشود تا با همان سرعت اولیه موشک ، در فضای بدون مقاومت هوا دور زمین گردش کند. برای قرار دادن ماهواره در مدار بالایی یا مدارات دایره ای شکل ، از موشک های چند مرحله ای استفاده میکنند.

مدار های ماهواره ها :

ما انواع مدار های گردش برای ماهواره داریم مانند :

مدار قطبی ، 800 کیلومتری ،  یعنی مدار به طوری تنظیم شده که از قطب تا قطب دیگر زمین حرکت کند و برای نقشه برداری مناسب هستند و نقشه های دقیقی به دست می آورند چون مثلا از قطب شمال که به طرف قطب جنوب می آید از یک منطقه زمین عکس برداری میکند و چون مدار آن ها ثابت است در هر بار عبور ،  زمین کمی به دور خود چرخیده و میتواند از یک دیگر نیز عکسبرداری کند میتواند در طی ماموریت خود از زمین عکس های دقیقی بدست آورند.

مدار استوایی ، این مدار موازی استوا زمین است و برای کار های مخابراتی و ارتباطی مناسب اند زیرا در این مدار هم نیمکره جنوبی را پوشش میدهند و هم نیمکره شمالی .

مدار

داده های مداری ماهواره

نزدیک زمین

ارتباطات سیار (مانند تلفن های ماهواره ای) ، شناسایی

زمین ثابت

آب و هوا ، مخابرات (ماهواره رادیو،تلویزیونی) ، ناوبری

قطبی

آب و هوا ، ناوبری

بسیار بیضوی

ارتباطات در عرض های شمالی تر

 

ارتغاع ماهواره ها از سطح زمین :

هرچه ارتفاع ماهواره از سطح زمین بیشتر باشد سرعت گردش مداری آن نسبت به زمین بیشتر است و هرچه کمتر باشد برعکس کمتر است و با سرعت بیشتری حرکت میکنند. به طور مثال ایستگاه فضایی بین المللی (ISS)  که در ارتفاع 360 کیلومتری قرار هر 90 دقیقه زمین را دور میزند.

ماهواره های جاسوسی را اغلب در ارتفاعات کم بین 480 تا 970 کیلومتری سطح زمین قرار میدهند. این ماهواره ها میتوانند در کمتر از 2 ساعت ، زمین را دور بزنند و عکس هایی دقیق از مراکز نظامی بگیرند. ماهواره های علمی در مدارات 4800 تا 9800 کیلومتری قرار داده میشوند. ماهواره های سیستم موقعیت یابی جهانی (GPS) در ارتفاع 20000 کیلومتری قرار داده شده اند. ماهواره های ارتباطی مثل ماهواره های تلویزیونی را در مدار زمین ثابت ( به مدار کلارک نیز مشهور است زیرا آرتور سی کلارک در سال 1947 که هنوز هیچ ماهواره ای به فضا پرتاب نشده بود ، در یک مقاله علمی این مسئله را بیان کرد.)  36700 کیلومتری قرار میدهند ( این مدار بسیار گران هم است) چون زمان گردش آن ها به دور زمین با سرعت گردش زمین به دور خود برابر است همواره در یک جای مدار قرار دارند و میتوان به وسیله 3 ماهواره به  دور زمین ، کل کره زمین را پوشش داد و ارتباط برقرار کرد.

اولین ماهواره ای که فضا پرتاب شد چه نام داشت؟

نخستین ماهواره اسپوتنیک(Sputnik 1) نام داشت ودر سال 1958 توسط کشور اتحاد جماهیر شوروی (روسیه) در مدار قرار گرفت . این ماهواره کروی شکل در یک مدار بیضی شکل با نزدیکترین زمینی (perigee) 250 کیلومتر و اوج زمینی (Apogee) 934 کیلومتری دور میزد و هر بار گردش آن به دور زمین 96 دقیقه طول میکشید.

برای دیدن ماهواره ها از روی زمین میتوانید به سایت  www.heavens-above.com   مراجعه کرده و بعد از دادن مختصات شهر خود نقشه را دریافت کرده و از دیدن ماهواره هایی که از بالای سر شما عبور میکنند لذت ببرید.

+ نوشته شده در  سه شنبه 29 شهریور1390ساعت 18:33  توسط Amirmasoud Arjmand  |